ولی هیچ کس صدایم را نشنید ...

هیچ کس جز   ...آسمان ....

                                      آسمان من را درک کرد ...

                         حتی ستاره ها از آواز من شرمنده گشتند و جایشان را به ابر های کبود دادند...

اما افسوس و صد افسون

                                         که حتی کسی آن آسمان را ندید ...

                                                آن ابر های مالامال از حسرت را درک نکرد ...

و امروز تنها آرزویم این است که ...

که ای کاش صدای سکوتم ... نقاب شیشه ای عادت را بشکند.

جاده ای که من آغازش بودم و پایانش خورشید ارغوانی و خط وسط آن جای پای طلایی تو بود.

امروز به این جاده می نگرم تا دیروزبه یادم آید.

دستهايم تهي از روز است

                          چشمهايم تهي از شبنم

                                                      وتو در تيرگي  قلعه شب

                                                                          در دوردستهاي اميد

                                                                                       تهي از خويشي وتهي از من

آفتابي كه در اين دشت به ما بوسه نواخت

                                                  گم شده در پس ديوار غروب

آسماني كه در اين دشت به ما باران ريخت

                                                    رخت بربسته ورفته است غريب

ومن دستهايم تهي از روز وتو درقلعه شب

                                                     تهي از خويشی وتهي از من

با پرچمي از شعله گم مي شوي در گردنه هاي تگرگ

                                   دست بر گردن زخم مي ايستم كنار گمنامي خويش

آوازهايمم همچون نيزه هاي شكسته

                                                  فرو مي ريزند در مرداب هاي تنهايي

لبخند مي زني ابرها آتش مي گيرند

                                       وباراني از شعله فرو مي ريزد بر برجهاي شهر دلم

زلالتر از رود

                           جاري مي شوم در گلوي تشنه دلتنگيهايم

                                                 كاش آسمان من مي شدي ستاره تنهاست

         آهسته پرسيدمت

                                خواندمت

                                            برره گل افشاندمت

آمدي

        بر بام جان پر زدي

                               همچو نور

                                             بر ديده بنشاندمت

بردمت

        تا كهكشانهاي عشق

                               پـركشان

                                          تا بي نشانهاي عشق

گفتمت

        افتاده در پاي عشق

                              زندگيست

                                           روياي زيباي عشق

مي روي

        چون بوي گل از برم

                                 رفتنت

                                            كي مي شود باورم

بوده اي

        چون تاج گل بر سرم

                                  تا ابد

                                             ياد تو را مي برم

                                            رفتم كه ديگر برنگردم ديگر نمي مانم به راهت

ياد تو همچون سايه بامن هرجاكه رفتم همسفر بود

                                           تو بي من وياد تو بامن ، عشق تو ديگر بي ثمر بود

من قصه اندوه ودردم ، رفتم كه ديگر بر نگردم

                                          من شعله اي خاموش وسردم ، رفتم كه ديگر برنگردم

رفتـم دگر بـدرود ، پايان گـرفت افسـانه ما

                                         چون قايقي در دست طوفان، ما عشقمان گم شد به دريا

 رفتم دگر بدرود ، از من چه ديدي من چه كردم

                                         از من گذشتي ، بي تو من هم رفتم كه ديگر برنگردم

اكنون چو پائيز نگاهت غمگينم وتنها وخسته

                                      كي مي توان برگشت افسوس پشت سرم پلها شكسته