ديدمت آهسته پرسيدمت خواندمت برره گل افشاندمت آمدي بر بام جان پر زدي همچو نور بر ديده بنشاندمت بردمت تا كهكشانهاي عشق پـركشان تا بي نشانهاي عشق گفتمت افتاده در پاي عشق زندگيست روياي زيباي عشق مي روي چون بوي گل از برم رفتنت كي مي شود باورم بوده اي چون تاج گل بر سرم تا ابد ياد تو را مي برم
نوشته شده در دوشنبه نهم بهمن 1385ساعت
توسط | |
